كه غير از من و على عليه السّلام نمازگزارى نبود « 1 » . شيخ صدوق در كتاب توحيد ضمن روايت مفصّلى « 2 » كه از حضرت على عليه السّلام نقل مىكند در جواب مرديكه از تفسير آياتى سؤال ميكرد فرمود : مقصود از لقاء در تمام مواردى كه در قرآن ذكر شده بعث و برانگيختن روز قيامت است و همچنين آنجا كه ميفرمايد تحيّت مؤمنان در روز لقاء او سلام است يعنى روزى كه از جايگاه خويش به پا ميخيزند ايمان از دل آنها زائل نميشود . و تفسير آيات سوره مؤمن ، چنانچه مرحوم طبرسى در مجمع البيان ميگويد چنين است : فرشتگانى كه عرش الهى را بر دوش گرفته‌اند تا فرمان خدا را ببرند و آنهائى كه اطراف عرش ميگردند يعنى كرّوبيان و آنها كه نسبت بساير فرشتگان سيادت و آقائى دارند به تسبيح و ستايش حق مشغولند و خدا را از آنچه كه اين ستيزه‌جويان ( يعنى اعرابى كه در قبول دعوت خدا و ايمان به او با پيامبر گفتگو و جدال داشتند ) به او نسبت ميدهند تنزيه مينمايند ، و بقول بعضى يعنى تسبيح ميكنند خدا را آن نحوه كه در پيمان اوّل تعهّد كرده‌اند و او را بر نعمت دادنش ميستايند و به خدا ايمان دارند چه او را باور داشته و بيگانگى حضرتش معترفند و از خدا طلب آمرزش ميكنند براى مؤمنان از اهل زمين كه همچون فرشتگان خدائى خدا را باور كرده و بدان چه بايد اعتراف دارند ، و فرشتگان در دعاى بر مؤمنين ميگويند اى خدائى كه علم و رحمت بىمنتهايت همه چيز و همه عالم را فرا گرفته . . . منظور از كلمه علم در آيه ، معلوم ( دانسته شده ) است چنانچه در آيه ديگر ميفرمايد : مردمان به چيزى از علم حق احاطه نيابند « 3 » .

--> ( 1 ) مناقب ابن شهر آشوب ج 2 ص 16 و بحار الانوار 38 ص 201 . ( 2 ) توحيد صدوق 274 . ( 3 ) سورهء بقره آيه 255 .